Skip to content

Sürpriz Gebe; 30.hafta

Nisan 21, 2012

Ben bu hamilelikten hiçbir şey anlamadım ki daha! Ne zaman 30’lu haftalara geldik, hiç bilmiyorum!

İlk şok, alışma devresi, rahat geçen 3-6 ay arasında Çakıl’a odaklanma dönemi derken doğuma geri sayım başladı bile.

Gelelim durumumuza; Çakıl’da da olduğu gibi hızzzla kilo alıyorum ne yazık ki! Söylemesi zor ama +16 kg ile şu an için bile sınırları zorlamaya başladık.

Bebek iyi, ben iyiyim. Tek sıkıntım, çok yorgunum! İş, ev, Çakıl, hamilelik derken çok yoruluyorum. Gece Çakıl için sağolsun artık hep eşim kalkıyor, ben böylece en azından geceleri biraz olsun dinleniyorum.

Yeni bebek gelince gece uyanmaları tekrar son hız başlayacak ve ben buna kendimi hiç hazır hissetmiyorum. Bence lohusalık döneminin en yıpratıcı etkeni uykusuzluk. Hani diyorlar ya, bunların hepsi unutuluyor diye; benim dün gibi aklımda bir gecede Çakıl’a 13 kere kalktığım geceler! O yüzden gözümde en çok bu gece uyanmaları büyüyor.

Çakıl hanımın odası hazır. Büyüyen karyola aldık. Gerçi hap kadar odasının tamamını kapladı nerdeyse ama küçük hanım pek rahat ettiği için sorun yok.

Yeni bebek için de Çakıl’ın küçük beşiğini bizim odaya yerleştirdik. En azından 6-7 aylık olana kadar böyle gider diye düşünüyoruz.

Hala yeni bebek için hazırlıklara başlamadık. Hepimizde bir rehavet. Aniden gelecek olsa çok fena hazırlıksız yakalanacağız.

Geçen gün bir konuşma sırasında iki bebeğimizden ayrı ayrı bahsetmem gerekince Çakıl için “büyük kızım” dedim. Ve anında kendimi çok fena hissettim. Büyük kızım henüz sadece 1,9 yaşında ve bir bebek o daha! Büyük kızım olmak için çok küçük! Bu ara en çok kafama takılan konu bu: Çakıl’la başbaşa geçirebildiğimiz zamanların sonunun geliyor olması, O’nun yeni bebeğin gelişiyle yaşayabileceği duygusal durumlar ve minikliği beni benden alıyor.

Neler olacak göreceğiz ama tek bir dileğim var: Benim melek kızım üzülmeden, yıpranmadan atlatır, alışır umarım! Lütfen öyle olsun… Yoksa ben O’nun üzüntüsüne dayanamam…

Reklamlar
One Comment leave one →
  1. risus permalink
    Nisan 30, 2012 10:29 am

    Bende 21 aylıkken büyük kız oldum.. Olaylar karşısındaki olgun duruşumu buna bağlardı annemler.. Emzikten,biberondan , bezden kendi gönlümle vazgeçmişim ben sırf abla olduğum için. Zaman zaman bu kadar çabuk büyümeseydim derdim kendime.. Çocuk olamadan abla oluşuma kızardım.21 yaşına geldiğimde sözde ilk aşk acımın ortalarında ıslatırken bir geceyi gözyaşlarımla, yan odadan ağlamamı duyguğunu anladığım kardeşim bu gece benim odamda kalsana abla dediği an ne kadar şanslı olduğumu anladım. Farkettimki birlikte büyümüşüz de sıra onun beni teselli etmesine gelmiş. Herşeyi beraber yasadık biz.. İlkokul ortaokul lise hatta üniversite.. O yüksek okuldan (2 yıllık )yana yaptı tercihini bense fakülteden. Ayni gün ayni stadyumda mezun olduk biz kepimi kardesmle ele ele havaya göndermek muhteşemdi. Annemle babamın yaşadığı gururu ben anlatamam zaten.. Size söyleyebileceğim tek şey.. Hiç yalnız hissetmedim ben kendimi 2 yasındayken kafadar bir ortağım oldu ve bugun halen öyle İyi ki annem erkenden doğurmuş iyi ki bizin süpriz bebeğimiz benden iki yıl sonra 1990da doğmuş…Bunları düşünün ve kendiniz üzmeyin..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: