Skip to content

Zor kararlar

Ekim 14, 2010

Canım arkadaşım, Meraklı Cüce’nin annesi Nihan çember daralıyor diye yazmış ya, içimde sızlayıp duran bir yere parmak bastı. Ücretsiz iznimin bitmesine üç ay kala; aklıma getirmemeye, düşünmemeye çalıştığım günler gözümün önünde beliriverdi.

Çakıl’ı evde bırakıp, sabah 08:00’de evden çıkıp akşam 20:00’de eve dönecek olmayı içime sindiremiyorum bir türlü! 8 ay annesinin koynunda büyümüş bebeğimi bir anda bensiz bırakacak olmak gözümde büyüyor.

Daha üç ay var. Ama göz açıp kapayıncaya kadar geçecek bu üç ay!

Diyorlar ki; bu üç ayda yavaş yavaş kendinden uzaklaştır, birlikte geçirdiğiniz zamanları azalt, alışsın yokluğuna.

Mümkün değil yapamıyorum bunu ben! Kıyamıyorum birlikte geçirme şansımız olan bir saati bile ayrı ayrı harcamaya! Sonra o bir saati bile mumla arayacağımı tahmin ediyorum çünkü!

Ailemizin ekonomisi ve bebeğimizin geleceği için çalışmam gerek; biliyorum.

Ama ne zaman?

Çok zor kararlar bunlar!

Ücretsiz izin kullanmaya karar vermemizin en önemli nedeni Çakıl’ın anne sütü alabilmesini sağlamaktı. Evde ve sürekli yanında olmama rağmen, emzirme düzenini oturtana kadar ilk haftalarda oldukça zorlandık. Emzirebilmek için bu kadar çabalayıp herşeyi rayına oturtmuşken; çalışma koşulları nedeniyle sütümün azalmasını izlerken işe duyacağım öfkeyle nasıl başa çıkılır ki?

Ekonomik zorlukları göğüslemeye karar verip; 2 yıl bebeğimi doya doya büyütmek mi?

Ekonomik olarak rahat edip; 8 aylıkken bebeğimi evde bırakıp haftaiçi akşamları birer saat ve haftasonları bebeğimle birlikte olarak idare etmek mi?

Nihan’a katılıyorum. Doğrusu olmayan sorular bunlar! Ama mecburen hepimiz bu konuda bir tercih yapmak durumunda kalıyoruz.

Benim kafam çok karışık. Hala karar veremiyorum.

Sizin tercihiniz ne?

Reklamlar
5 Yorum leave one →
  1. Ekim 14, 2010 10:58 am

    karar zor şartlar belli olunca yapacak pek bişey kalmıyor
    ben 3 aylıkken bıraktım malesef bu içimde halen yarayan kana .
    bence anne ve evlat dolu dolu 2 yıl geçirebilmeli

  2. Ekim 14, 2010 11:17 am

    Tabii şartlarınızı çok iyi bilmiyorum ancak tüm gün evde annesiyle oturan bir ne kadar mutlu oluyor ki? Ben sadece kocamla ben varken anne-babalardan mümkün olduğunca kaçmaya çalışırken, çocuk doğunca keşke aynı apartmanda ya da daha geniş bir evde ya da köyde hepsiyle, hatta amca-teyzelerle de bir arada oturayım istedim. Anneye bağımlı ilk yıllarda her ne kadar çocuğu bırakmak zor da olsa, bizim amacımız zaten bizden bağımsız var olabilecek insanlar yetiştirmek değil mi? Biz zaten anne-babayız, çocuğumuzu bizden fazla sevebilecek kimse yok, o da bizi o kadar seviyor. Bir işkolik olmamama rağmen tüm gün çocuk yedir, giydir, uyut, yemek yap… Bana fenalık gelmişti doğrusu, işe başlarken çok mutluydum, eve oğlumu özleyerek dönüp onunla oynaşıyor olmak da bir zevkti… Babalar ilk günden akşam eve gelen oyun insanı olmaya programlı, tamam doğamızda var ama işe başlamak da sonuçta çocuğu terk etmek değil, bence anneler çocuğun etkileneceğinden daha fazla etkileniyor bundan.

  3. ozlemerzor permalink
    Ekim 16, 2010 11:12 am

    ben mecburi tercihini yapmış, minicik bebeğini 3 ay 10 günlükken babaannesine teslim etmiş çalışan bir anneyim artık … işe başlamadan önce öyle yazılar okudum ki, yaşadıklarını yazanları okudum okudum ağladım, içim sıkıldı, yüreğim daraldı, bebeğime bakıp bakıp ondan nasıl ayrılacağımı, ilk günün ikimiz için de nasıl olacağını düşünmekten kendimi alamadım…ve o gün geldi çattı, sabah beni o kadar güler yüzle yolladı ki bebeğim işe, içim sızlayarak öptüm kokladım ve ayrıldım!!!! inanın tahmin ettiğim kadar felaket değildi, bu belki de tekstil sektörünün bana verdiği armağandı ( o kadar yoğun bir dönem ki, kafamı kaşımaya vaktim olmadı)… süt sağma seanslarımda babaanne arandı, oğluşumun yeni yeni çıkartmaya başladığı agucuk bugucuklar dinlendi…ve çıkış saati geldiğinde koşarak eve gittim…. onu özlemek de güzel, kaliteli vakit geçirmenin önemli olduğunu düşünenlerdenim ben de, çok özlüyorum, yanında olmayı çok istiyorum ama onun için çalışıyorum, daha rahat yaşaması için… benimle birlikte olması mı rahat yaşaması mı derseniz…annelik görevlerimi asla aksatmıyorum, sevgimi, şefkatimi esirgemiyorum, eksikliğimi hissetmemesi için elimden geleni yapıyorum ve bunların yanında da rahat yaşaması, imkanlarının iyi olması için de çalışıyorum…

  4. beyza permalink
    Ekim 18, 2010 8:28 am

    ilk bebeğimde kendi isteğimle, ikincisinde yapılacak işleri benden başka yapacak kimse olmadığından çağırılarak doğumdan 3 ay sonra işe döndüm. (her iki hamileliğimde de 1 gün dahi izin kullanmadan direk doğuma gittim) İlkinde kendi isteğimle bu kadar rahat işe başlamamda bebeğimi anneme teslim edecek olmam mutlaka çok etkiliydi. Ama sonradan bunun çok erken olduğunu, fazla acele ettiğimi düşündüm. İkinci bebeğimde kesinlikle en az 6 ay evdeyim dememe rağmen yine sonuç aynı oldu benim için. Üstüne bir de bu bebeğimi bakıcıya bıraktığım için buruk ayrılıyorum evden ama herkesin geleceği bunu yapmak zorunda olduğumu da biliyorum. Tabii kendi işimizde çalışıyor olmamın avantajıyla haftada 3 gün çalışıyorum şuanda ve kalan 4 günde de iki oğlumun keyfini sürüyorum evde. Ben kendimi en azından bunu yapabildiğim için şanslı sayıyorum. Bu kararda bence en önemli unsur bebeği kime bırakacağın. Annelerden birisi bu işe gönüllüyse ne ala. İkinci unsur ekonomik olarak tek maaşla geçinip geçinemeyeceğinizin değerlendirmesini yapmak. İki sene idare ederiz dedin ve çalışmadın diyelim, mevcut işine yada benzer bir işe dönme ihtimallerini de değerlendirmelisin. Bizim işyerimizde çok fazla kadın çalışmıyor ama bu şekilde 1-2 sene ara veren birkaç çalışanımız oldu ve biz bu kişileri tekrar çalışmaya karar verdiklerinde memnuniyetle tekrar aldık. İşyerinde bu tip bir olay yaşanmış mı onu da bi kontrol et derim. Şunu da bilmeni isterim ki, tamam çalışıyor olmaktan dolayı suçluluk duymayan anne yoktur herhalde ama çocuğunla 24 saatini beraber geçirmek değil ona %100 sevgini vermektir seni iyi anne yapan.
    Sevgiler.

  5. Ekim 21, 2010 7:02 pm

    Ben geri sayıma başladım bile. Hatta bloğumda yeni yazdım bu konuyu. Oğlum 15 aylık olacak başladığımda ama gene de ayrılmak çok zor. Kamuda çalıştığım için tüm haklarımı da kullandım. Her gece rüyamda işe başladığımı, oğlumdan ayrıldığımı görüyorum. OF OF..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: