Skip to content

Çalışan Gebeler Anlatıyor-11; Çok mu zor?

Eylül 25, 2010

Emzirme Reformu’nu başlattığımızdan bu yana; her ortamda paylaşılan, yorumlarda anlatılan, bahsi geçen deneyimlerin çoğu üzücü, sıkıntılı deneyimler.

Ne yazık ki; gebeler-anneler çok üzücü şeyler yaşıyor. Umudumuz ve çabamız bunları bir nebze de olsa iyileştirebilmek.

Ama bugün “38’inde anne” nin paylaştığı deneyimi, bunca sıkıntının ortasında iç açacak cinsten!

Çok mu zor, bir gebeye anlayış göstermek?

Değil! Olmamalı!

İşte bir örneği aşağıda…

Teşekkürler “38’inde anne”

———————————————————————————————————-

Çalışan gebelerin iş yaşamlarındaki acı tecrübelerini, hamile olduğumu öğrendiğim zamanlarda okumaya başlamıştım. Hamileliğim planlı değildi. Yaşım gereği artık çocuk sahibi olmam gerektiğini biliyor, istiyor ama çok korkuyordum. Kariyerimi her zaman bu isteğimin önünde tutmuş bugünlere kadar gelmiştim. Zaten bu korku değil miydi beni yıllarca annelikten uzak tutan?

Şimdi düşünüyorum da “iyi ki de şu zamanda olmuş” diyorum. Sevdiğiniz insandan çocuk sahibi olmak geçekten mutluluğunuzu ikiye katlıyor. İş yerimdeki ufacık, dört duvara zar zor sığdırılmış bir klozet başında mutluluğumun ikiye katlanacağını kim bilebilirdi ki! O an gözyaşlarım, 37 yıl sonra gelen bu mutlu ana tanıklık etmeye başlamıştı.

Başta hamileliğimi eşim ve kardeşim haricinde kimseyle paylaşmadım. Hani hep derler ya “ilk 3 ay geçsin”. Fikrine bile yabancı olduğum bu durumun, bende yaratacağı fiziksel ve ruhsal etkilerini öğrenmek için internette araştırma yapmaya başladım. İşte o zaman gebelerin ne gibi hakları olduğunu öğrendim ve çalışan gebelerin ne gibi sorunlarla karşılaştıklarını gördüm. Okuduklarıma gerçekten inanamıyordum, gebelere yapılan haksızlıklar, tabiri yerinde ise işkenceler, her okuduğumda gözlerimi dolduruyordu.

Bazen oturduğum yerden sinrleniyordum, neden mahkemeye vermiyorlar, neden daha üst mercilere şikayet etmiyorlar, neden medyaya bu insanları deşifre etmiyorlar vs. diye. Nedeni tabii ki belli, işini kaybetme korkusu… Bu korku yapılan her tür haksızlığı yutturuyor insana maalesef.

Patronum gerçekten lokum gibi bir insandır. Okuduğum onca olumsuz hikayeye rağmen, hamile olduğumu söylediğimde, patronum ne tepki verecek acaba diye düşünmemiştim hiç. Benden önce hamile başka bir arkadaşımız vardı, henüz hamileliği bitmemişti, devam ediyordu ve ona yaklaşımını biliyordum.

Hamileliğimin 3. ayında (daha fazla sabredemedim 🙂 ) durumu patronuma anlattım. Gülerek ve tebrik ederek tepkisini dile getirdi. Sonuçta kendisinin de 3 ve 6 yaşlarında iki kızı var. Ne yapmak istediğimi sordu. Sonrasında çalışmaya devam edecek miydim yoksa bebeğime bakmayı mı tercih edecektim? İşi bırakmayı hiç düşünmemiştim, bazen düşüncesi bile kalbime ağrılar sokmaya yeterken işimi bırakamazdım.

İşime aynı tempo ile devam ettim, zaman oldu geç saatlere kadar çalıştık. İşimi aksatacağım bir durumla hiç karşı karşıya kalmadım. Hamileliğim genel anlamda sorunsuz geçti.  

37.hafta da ayrılmam gereken izne ayrılmak istemediğimi ve izin hakkımı doğum sonrası kullanmak istediğimi ilettim ve doğuma kadar rahat rahat çalıştım. (Patronumun eşi de hamilelik döneminde, doğuma kadar çalışmış olduğu için, bu durumu problem olarak görmedi ve kabul etti.) Gündüz işteydim, gece ise sancılarım tutmuş bir halde hastanede doğum yaptım.

Hakkım olan 16 haftayı şu anda dolu dolu bebeğimle geçiriyorum ve son 2 haftam kaldı. Ekim’de iş başı yapıyorum. Geçen ay konuşmaya gittiğimde patronum süt iznimi nasıl kullanmak istediğimi sordu. Ben de 1 yaşına kadar haftada 1 gün kullanmak istediğimi ilettim (ev-iş arası çok uzak mesafe olduğu için günde 1 saat kullanamazdım). Bu konuda da problem çıkmadı hatta kendisi “istersen çalışma saatlerini de sana göre ayarlayabiliriz” diye teklif etti. Eğer sabah erken saatlerde iş yerime ulaşabilirsem akşam saat 17:00 de işten çıkabilmeyi gerçekten çok isterim. İstanbul gibi bir şehirde 1 saat erken çıkabilmek gerçekten çok önemli. Kızıma en yakın zamanda ulaşabilmeyi onu sarıp sarmalamayı çok isterim  🙂 Keşke her çalışan gebe benim kadar şanslı olabilseydi, kullanması gereken yasal haklarını sonuna kadar kullanabilseydi.  En önemlisi de bu haklarından haberdar olabilseydi.

Umarım, Blogcu Anne Elif ve Çalışan Gebe Simge’nin önayak olduğu “Emzirme Reformu” gün gelir tüm bu haksızlıkların izlerini siler.

38’inde anne

Reklamlar
No comments yet

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: