Skip to content

Gebelikte 34. Hafta; Beklemedeyiz…

Nisan 7, 2010

Bugün itibariyle Çakıl 34 hafta 1 günlük oldu. Pazartesi günü doktor kontrolümüz vardı. Herşey yolundaymış. Bundan sonra her an doğumun başlayabilme ihtimali varmış. Böyle birşey olucak olursa doktorumuz doğumu durdurmak için herhangi bir girişimde bulunmayacakmış. Sevindirici bir durum da; doktorumuzun normal doğum vurgulu konuşmaları oldu. Artık iyice birbirimizi anlayıp neler beklediğimizi anlayabilecek bir iletişim oluşturduk aramızda. Bu çok güven verici bir durum gerçekten…

Tabii ki artık doğumu daha çok düşünüyorum. Sürekli bunu düşünmesem de, sık sık aklıma nasıl olucak, ne zaman olucak gibi, bana tatlı bir heyecan getiren sorular geliyor. Doğum kursundaki hemşireler gelip gidip ” Sizin doğumunuz çok kolay olucak” diyerek beni motive ediyorlar. Beni motive etmek için söylediklerini, sonuçta kimsenin nasıl bir doğum olacağını bilmesine imkan olmadığını bilsem de bana iyi geliyor bu telkinler.

Haftasonu yine dayanamayıp temizlik yaptım. Aynı gün 4-5 saat de mutfakta ayakta kalınca pestilim çıktı! O kadar ki yorgunluktan uyuyamaz hale gelmişim! İki gün de kendimi zor toplamıştım ki; dün giriştiğim büyük alışveriş macerası akşama kadar sürünce yine perişan halde attım kendimi eve! Ama artık eksiklerin tamamlanması gerek gerçekten. Yoksa korkarım küçük hanım bizi böyle hazırlıksız yakalayacak! Hafta içi Koruncuk’tan sertifikalar geldi. Dün, tül,badem şekeri ve kurdela alıp akşam her bir sertifikaya takmak için küçük şeker kesecikleri yaptık. Çok şirin oldular. Bu şekilde çok içime sindi gerçekten.

Çakıl’ın tekmeleri “aman da ne şirin!” boyutundan “aman o da neydi?” boyutuna ulaştı. Resmen nefesimi kesiyorlar. Uykuya geçmeye çalışırken sürekli mık mık sesler çıkarıyorum. Gerçek bir üçüncü trimestır yaşamaya bu hafta başladım diyebiliriz. Ellerim ve ayaklarım şişmeye başladı. İki adımda nefes nefese kalıyorum. Sırtım ve belim her gece ağrıyor artık. Biraz da kendimi yorunca olan eşime oluyor! Gece yarılarına kadar belime ve sırtıma masaj yapıp, şişmiş ayaklarımı ovup sabahın köründe işine gitmesine rağmen bi kerecik bile şikayet edip söylenmiyor. Ne kadar çok teşekkür etsem yine de az!!! Hakkı ödenmez gerçekten!

Artık her an gelebilecek kızımızı bekliyoruz. Hala mümkün olduğunca karnımda kalması taraftarı olsak da en kritik haftaları atlattığı için biraz daha rahatız. Misafirlerimiz de gelmek için Çakıl’ı bekliyorlar. Özellikle aylardır geldik, geliyoruz, bir türlü işleri ayarlayamadık diyenlerin hepsi bir anda nasıl aynı dönemde ayarlayıp gelebilecekler merak ediyorum doğrusu! Göreceğiz bakalım…

Reklamlar
No comments yet

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: