Skip to content

Doğumdan sonra hayat?!?

Şubat 10, 2010

“Doğumdan sonra hayat var mı?” konusunu daha önce Blogcu Anne‘de Elif ve Kitubi‘de Damla tecrübelerini aktararak çok güzel yazmışlardı. Ancak hamile göbeğimin dışarıdan iyice belli olur hale gelmesiyle sürekli bu konuda aldığım olumsuz geri dönüşler beni de endişelerimi paylaşmaya itti. Bu olumsuz geri dönüşlerin ilk anda aklıma gelenleri şöyle;

  • “Daha gençtiniz, biraz daha gezip tozsaydınız keşke”
  • “Artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak, biliyorsunuz di mi?”
  • “Sinemaya mı gidiyorsunuz? Gidin,gidin, iki yıl falan gidemeyeceksiniz zaten…”
  • “Uyuyabildiğiniz kadar uyuyun şimdi, sonra hayal olacak bu uykular…” şeklinde uzayıp giden bir liste.

 Dün sabah asansörde karşılaştığımız komşumuzun benim göbeğime bakarak “Sizin de rahatınız bitiyor artık ama onlarsız da olmuyor!” demesi tuz biber oldu.

 Eminim ilk bebeğini bekleyen anne adaylarının çoğunun benzer endişeleri vardır. Hepimiz adına tecrübeli annelere sormak istiyorum;

  •  Bebeği arabasına koyup yapılan sabah yürüyüşleri başbaşa yapılanların tadını vermeyecek mi?
  • Uykusuzluktan beynimiz uyuştuğu için okuduğumuz kitaptan, dinlediğimiz müzikten, izlediğimiz filmden hiçbir şey anlayamayacak mıyız?
  • Bebeğimizi birkaç saatliğine annelerimize bırakıp ayda bir de olsa sinemaya veya yemeğe gidemeyecek miyiz?
  • Yavru kuş 4-5 aylık olduğunda anne-baba ve bebek olarak çıkmayı planladığımız tatil kabusa mı dönücek?
  • “Bebek bizim hayatımızı alt üst etmeyecek, onunla birlikte de hayatımızda yine eğlence, gezme ve dinlenme olabilecek” şeklindeki hipotezim kocaman bir ütopya mı?
Reklamlar
6 Yorum leave one →
  1. blogcuanne permalink
    Şubat 10, 2010 12:05 pm

    “Tecrübeli” insanların yaymaya çalıştığı korku hikayeleri sadece doğumla sınırlı değil maalesef. Bebekli yaşamla ilgili de nedense sürekli negatif şeyler söyleniyor. Nedir bunun amacı, ben bilmiyorum.

    Evet, tabii ki hayat değişiyor, alt üst oluyor. Ben buradaki “alt üst” olmayı kelimenin tam anlamıyla kullanıyorum. Tepe taklak oluyorsun, öncelikler listen bambaşkalaşıyor. Tahmin edemeyeceğin kadar değişiyor hayatın.

    Ama bu kötü anlamda değil ki… Elbette ilk başlarda zorlanıyorsun. Alışma sürecinden geçiyorsunuz. Ama sonra hayat bambaşka bir düzene oturuyor. Sen, bebeğin, baba, hepiniz birbirinize alışıyorsunuz. İsteklerinizi, ihtiyaçlarınızı öğreniyorsunuz. Ve zamanla tabii ki esnekleşebiliyorsunuz. Bebeğini bırakıp sinemaya da gidiyorsun, onunla beraber yürüyüşe de çıkıyorsun. Belki bebeğin olmadan, sadece eşinle yaptığın yürüyüşleri de özlüyorsun ama yine de bebeğinin varlığını dünyaya değişmez hale geliyorsun.

    Zamanla bütün taşlar yerine oturacak, sen kötü konuşanlara bakma…

  2. esraozlem permalink
    Şubat 10, 2010 1:39 pm

    Sanırım bütün bu konuşmalar biraz “ben çektim sen de gör” düşüncesi, bilemiyorum.. Henüz hamile değilken dahi, çocuğu olan eş dost akrabadan en çok işittiğimiz cümlelerden birisi de “hele bir çocuğunuz olsun o zaman göreceğiz sizi”ydi. Tabii ki çocuklu hayat farklıydı, ama bu kadar korkunç olmamalıydı. Yaşamadan bilemezdik ama eşim de ben de o zamanlar bu söylemlere çok içerliyorduk. Ada aramıza katıldıktan sonra ise “ahh anladınız mı şimdi”ye dönüşen bu moral bozucu söylemleri biz hep duymamazlıktan gelmeye çalıştık.

    Bir bebek sahibi olmak, onu yetiştirmek elbetteki ki çok zor. blogcuanne’ye katılıyorum, ne kadar öngörseniz de yine de tahmin edilemez boyutta değişiyor hayat. Ancak bebekli/çocuklu yaşama, hayatınızı buna göre değiştirmeye, ama en önemlisi bebeğinize göre yaşarken, biraz da onu kendi hayatınızın, düzeninizin içine adapte etmeye alışıyorsunuz. Anneliğin içgüdüsel olduğu bir gerçek ancak ebeveynlik aynı zamanda öğreniliyor da. Bunu öğreniyorsunuz. Siz anne/baba olmayı öğreniyorsunuz, birlikte bir aile olmayı da.

    Eşimle başbaşa bir akşam yemeğine ilk çıkmamız Ada 1.5 aylıkken oldu. Evlilik yıldönümümüzdü ve annem neredeyse bizi evden zorla göndermişti. O akşam her ne kadar aklım evde olsa da ve saat başı annemi arasam da çok iyi gelmişti bana. Sonraları ayda yılda bir de olsa annaneye bırakarak sinemaya da gittik, yemeğe de, özel toplantılara da. Ada 3 aylıkken tatile de çıktık.. Tabii ki sadece eşim ve ben olduğu zamanlardaki gibi değildi ama inan Ada anakucağında serilmiş uyurken dalgalara bakıp da iyi ki varsın be kuzu, iyi ki tırsmadan paketleyip seni taa buralara kadar geldik demiştim içimden.. Hala da derim 🙂

    Kısacası doğumdan sonra hayat var, sadece biraz farklı o kadar 🙂

  3. Naz permalink
    Şubat 10, 2010 2:27 pm

    benim hikayem biraz o felaket senaryocusu teyzelerinkine yakin ne yazik ki… fakat unutulmamasi gereken cok onemli bir detay var: her cocuk kendine ozgu ve her bebek bir karakterle doguyor… ve bu da sizin cocuklu yasantinizin temelini olusturuyor. bazi arkadaslarimin cok sakin yaradilisli ve uyumlu bebekleri vardi, dolayisiyla pek zorluk yasamadilar. ben ise cok zorlandim cunku zor bir bebekle karsi karsiyaydim. erken dogan, her hafta miligramlari sayilan, meme ememeyen, inanilmaz derecede kolikli bir bebekle, sevgi ve paylasim dolu, huzurlu bir lohusalik donemi gecirmek pek mumkun olmuyor:)) bebeklik sonrasinda da zor yiyen, asiri hareketli, rutin delisi, hicbir yerde 20 dakikadan fazla duramayan kuduruk bi veletle, hayat daha da kolaylasmiyor haliyle. ama yine de ben, milletin “ayyy pek hareketliymis masallah, a dur evladim napiyosun masanin altinda” diye soylenip duran insanlara inat, tatile de gittim, yemege de ciktim, konsere de goturdum oglumu. fakat dogumdan sonra hayat var mi? diye sorarsaniz, artik sormak icin cok gec, dogumdan sonra konusalim en iyisi derim:))))

  4. Şubat 10, 2010 2:28 pm

    Bu ön yargılarla geçiyor zaten hayatımız.. Boşver aldırma 🙂 hayatın tabiki değişek hemde hayal bile edemeyeceğin kadar ilk bir kaç ay kendine gelemeyeceksin ama bunların hepsi geçici.. Tatilede gideceksin, yürüyüşte yapacaksın, hele anneanne , babaanne yakında ise hiçbir şeyden geri kalmayacaksın. Hayatın renklenecek, canlanacak dahada güzelleşecek ve hızlanacak 🙂 Hiç mi geriye dönüp yad etmiyoruz başbaşa günleri. Tabiki ediyoruz ama şimdi aile olduk ve aile olmak gibisi yok bu hayatta.
    Doğumdan sonra hayat var hemde ne hayat 🙂
    sevgiler,

  5. Şubat 15, 2010 4:57 pm

    evet hayatın çok değişiyor. bir sürü şeyden mahrum kalıyorsun, ama annelik öyle bir macera ki getirileri, götürülerinden fazla. kendini yeniden keşfedeceğin eşsiz bir deneyim. kitap okuyacak vaktin fazla olmayacak ama çocuğunu kitap gibi okumaya çalışırken keşfettiklerin hepsinden daha güzel olacak

  6. Şubat 15, 2010 7:03 pm

    Blogcu anne; yüreklendirilmeye ihtiyacım varmış gerçekten! Teşekkür ederim!
    Esraozlem; bebekli tatil ile ilgili kesinlikle önerilerine ihtiyacım olacak!
    Naz; aldım ben mesajı 🙂
    Hülya; “kendini yeniden keşfedeceğin eşsiz bir deneyim” gerçekten kulağa şahane geliyor…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: